Rozwój dziecka rozpoczyna się dużo wcześniej niż nauka czytania, pisania czy budowania relacji z rówieśnikami. Jego fundamentem jest prawidłowo funkcjonujący układ nerwowy, który każdego dnia odbiera, organizuje i interpretuje tysiące bodźców płynących z otoczenia oraz z własnego ciała. To właśnie ten proces nazywamy integracją sensoryczną. Kiedy przebiega prawidłowo, dziecko potrafi uczyć się nowych umiejętności, koncentrować uwagę, planować ruch, regulować emocje i adekwatnie reagować na otaczający świat. Jeżeli jednak układ nerwowy ma trudność z przetwarzaniem bodźców, konsekwencje mogą być widoczne w wielu różnych obszarach rozwoju. Dlatego zaburzenia integracji sensorycznej nie mają jednego charakterystycznego objawu.
U każdego dziecka mogą wyglądać zupełnie inaczej. Jedno dziecko będzie nieustannie poszukiwało ruchu i silnych bodźców. Inne będzie unikało hałasu, dotyku czy aktywności ruchowych. U jednych trudności będą dotyczyły koncentracji uwagi, u innych koordynacji ruchowej, emocji, nauki, jedzenia lub codziennego funkcjonowania. Właśnie dlatego podczas diagnozy nie pytamy wyłącznie „Jakie objawy ma dziecko?” Pytamy przede wszystkim: „Jak funkcjonuje jego układ nerwowy i dlaczego reaguje właśnie w taki sposób?”
Kiedy warto skonsultować dziecko z terapeutą integracji sensorycznej?
Diagnozę integracji sensorycznej warto rozważyć, jeżeli dziecko:
ma trudności z koncentracją uwagi,
jest bardzo ruchliwe lub przeciwnie – unika aktywności ruchowej,
szybko się przeciąża lub ma trudność z regulacją emocji,
źle toleruje hałas, dotyk, metki, niektóre ubrania lub zapachy,
ma trudności z równowagą, koordynacją lub planowaniem ruchu,
często potyka się, wpada na przedmioty lub sprawia wrażenie niezdarnego,
niechętnie rysuje, wycina, pisze lub szybko się męczy podczas pracy przy stoliku,
jest bardzo wybiórcze w jedzeniu,
ma trudności z wyciszeniem lub zasypianiem,
intensywnie poszukuje mocnych bodźców – skacze, wspina się, mocno się przytula lub zderza z przedmiotami.
Występowanie pojedynczych trudności nie oznacza jeszcze zaburzeń integracji sensorycznej. Dopiero całościowa diagnoza pozwala określić, czy obserwowane zachowania wynikają z nieprawidłowego przetwarzania bodźców, czy mają inne podłoże.
Jak wygląda diagnoza i terapia?
Diagnoza integracji sensorycznej obejmuje szczegółowy wywiad z rodzicami, obserwację dziecka oraz standaryzowane próby diagnostyczne. Jej celem jest zrozumienie sposobu funkcjonowania układu nerwowego i określenie, które obszary wymagają wsparcia. Na podstawie wyników diagnozy opracowujemy indywidualny plan terapii dostosowany do potrzeb dziecka. Zajęcia odbywają się w formie aktywności, które poprzez odpowiednio dobrane doświadczenia sensoryczne wspierają dojrzewanie układu nerwowego i rozwój codziennych umiejętności. Regularnie omawiamy z rodzicami postępy terapii i przekazujemy praktyczne wskazówki, które pomagają wspierać rozwój dziecka również w domu.
Dlaczego nasze podejście jest inne?
W Centrum Terapii Sensum Stricto wierzymy, że skuteczna terapia zaczyna się od właściwej diagnozy i zrozumienia mechanizmów stojących za trudnościami dziecka. Objawy zaburzeń integracji sensorycznej mogą przypominać ADHD, trudności emocjonalne, problemy wychowawcze czy zaburzenia koncentracji. Dlatego nie wyciągamy pochopnych wniosków i nie patrzymy na dziecko przez pryzmat jednego objawu. Pracujemy interdyscyplinarnie. Łączymy wiedzę z zakresu integracji sensorycznej, psychologii, logopedii i pedagogiki, aby spojrzeć na rozwój dziecka całościowo i dobrać wsparcie odpowiadające jego rzeczywistym potrzebom. Bo pomoc zaczyna się od zrozumienia.